Kökler bitkilerin toprak altında kalan kısımlarıdır (ama bütün yeraltı parçaları kök değildir). Onlar iki ana işleve sahiptirler.

1- Bitkiyi toprağa sıkıca bağlarlar.

2- Topraktan su ve mineralleri emerler.

Pek çok kök, havuç gibi, bitkileri için besin deposu gibi de hizmet verirler. Kazık kök, açıkça daha küçük yan dalları olan tek bir ana köktür. Saçak kökler ince ve az çok aynı kalınlıktadır.

SİFALI BİTKİLER- Sap (gövde) – ŞİFALI BİTKİLER

Uzun ömürlü otsu bitkilerin bazı bölümleri kök zannedilebilirler, aslında onlar bitki sapının toprak altı kısımlarıdır. Bunlar, kök gövde(stilon) uçundan kök ve tomurcuk veren filiz, (kormuş) ve soğan diye sınıflandırılmışlardır.

Bir kök gövde toprağın içinde yatay olarak büyür, alt tarafından aşağıya doğru kökler ve üst tarafından bir veya daha fazla dik saplar (veya bazen yapraklar) gönderir. Onu gerçek kökten ayıran bir özellik uzunluğu boyunca düzenli aralıklarla kabuğa benzer yaprakların varlığıdır. Kök gövde her mevsim yukarıya yeni sürgünler göndererek yıllarca yaşar. Bazı kök gövdeler kalın ve etlidir, bazıları da uzun ve incedir. Bazı ince kök gövdeler gıda depolamak için yerel kalın kısımlar geliştirirler, bunlara yumru denir. En iyi bilinen örnek patatestir.

Stilon, kök gövdeye çok benzer ama o aralıklı olarak aşağıya kökler ve yukarıya saplar göndererek toprağın yüzeyi boyunca büyür. Çilek bitkisininki gibi bir kök filizi bir stilon tipidir.

Kormuş (eşeysiz üreme organı) uyku halinde bir mevsimden diğerine varlığım sürdüren kısa, kalın, dik bir toprak altı sapıdır, ikinci mevsim bir veya birkaç tane hava sapları ve bir veya birkaç yeni kormuş da üretir. Yeni kormuşlar gelişen bitki tarafından üretilen besini depolar ye bir sonraki mevsim kendi bitkilerini ve kurmuşlarım üretmek üzere bir sonraki uyku durumlarına geçerler. Glayöl (kılıç çiçeği) "soğanları" gerçek korumuşlardır. Soğanlar kormuslardan farklıdır sıklıkla ikincilerin soğan olarak adlandırılmalarına rağmen. Bir soğan büyüme mevsimleri arasında besin depolama hizmeti gören etli yapraklar (soğanlardaki gibi) veya yaprak tabanları -nergisteki gibi- ile etrafı çevrelenmiş kısa, dik bir saptan oluşur. Bazı soğanlar yıllarca yaşar, diğerleri her yıl yeni soğanlarla yer değiştirirler.

Bitkinin herkes tarafından sap olarak tanınan kısmı sapın toprak dışındaki kısmıdır. Onun ana işlevi yaprakları taşımaktır, yaprakları ile birlikte sap, sürgün olarak adlandırılır. Otsu saplar hiç odunsu doku içermeyenlerdir, ağaçlar ve fundalardaki karşılıklarının aksine, büyüme mevsiminin sonunda genellikle ölürler. Dik asmaların toprak üzerinde sürünmek veya kendilerini diğer bitkilere veya nesnelere iliştirerek tirmanmaya yarayan sapları vardır. Yaprakları taşımaya ek olarak, havadaki sap kısmı köklerden yapraklara hayati olan su ve mineralleri taşıma ve üretilen besin maddelerini kullanılmak veya depolamak için bitkinin her tarafına dağıtılmak üzere taşınması işlevini yerine getirir.